Genialny thriller, czyli Harlan Coben - Klinika Śmierci

Kolejna pozycja od Cobena, czyli Klinika Śmierci. O czym to w ogóle jest? Główni bohaterowie, czyli Sara Lowell i Michael Silverman są małżeństwem. On - znany koszykarz, ona - dziennikarka i prezenterka telewizyjna. Uwielbiani przez media, para idealna. Na dodatek spodziewają się dziecka. Mimo ciężkiej przeszłości są szczęśliwi. Ale oczywiście nie może być tak wspaniale. Spokój tej dwójki burzy niespodziewane trafienie mężczyzny do szpitala. Po dogłębnych badaniach nie ma wątpliwości - AIDS. Michael jest pod doskonałą opieką swojego znajomego - doktora Harvey'a Rikera, więc może cała sytuacja nie wygląda tak źle, zwłaszcza że lekarz zdradza Sarze, że jego zespół jest o krok od odkrycia leku na AIDS, potrzebują tylko jeszcze odrobinę czasu i nieco więcej pieniędzy z budżetu państwa.

Niestety klinika nie jest lubiana wśród różnych środowisk, wielu uważa, że pieniądze przeznaczone na jej rozwój to wyrzucanie ich w błoto. Na domiar złego zostaje zamordowany wspólnik Rikera, a następnie kilku pacjentów. Co oznacza, że w niebezpieczeństwie jest także Sara, Michael, a nawet policjant, który prowadzi dochodzenie w sprawie owych morderstw. 

Trzeba przyznać, że fabuła wydaje się nieco skomplikowana i w sumie taka jest, dlatego wymaga od czytelnika skupienia. Tak zajmuje myśli, że ciężko zadać sobie pytanie kto może być tym szukanym mordercą, łatwo przeoczyć pewne fakty. Na koniec, kiedy znamy już całą prawdę, historia wydaje się niezmiernie logiczna, nawet motyw. Nawet jeżeli szaleńczy, to jest w nim sens. Jak zawsze trzyma w napięciu i chce się czytać dalej. 

Mimo swoich pokaźnych rozmiarów, czyta się ją bardzo szybko. Mam wrażenie, że każda kolejna książka od Cobena jest lepsza niż poprzednia. Tak było i tym razem. Klinika Śmierci rozłożyła wszystkie poprzednie na łopatki. Czytałam już Sześć lat później, Nieznajomego i Już mnie nie oszukasz. Na razie "Klinika" wygrywa. Trzeba przyznać, że Harlan Coben ma swój styl i wszystkie jego książki z jakimi się zetknęłam mają wspólny mianownik. Mi to jednak nie przeszkadza i mi się nie nudzi. Ta pozycja jest godna polecenia w stu procentach. 

W jabłoniowym sadzie

Jesień tworzy z latem najpiękniejsze połączenie w ciągu ostatnich dni. Ciepła pogoda, piękne słońce, bezchmurne niebo, złoto na drzewach i pod nogami. Do pełni szczęścia brakuje tylko nieco dłuższego dnia, aby się tym wszystkim nacieszyć. Dlatego fotografuję ile się da, bo z roku na rok jesień przekonuje mnie do siebie coraz bardziej. W tym roku jak na razie przemawia do mnie piękna pogoda, widoki i słoneczko. 

 A z drugiej strony już nie mogę się doczekać klimatycznych wieczorów pod kocem, z książką w ręce lub kolejnym odcinkiem serialu włączonego na laptopie. 

 Aura za oknem jakoś jeszcze mi nie pasuje do takich długich relaksujących wieczorów z jesiennymi wibracjami w tle. Ale ta typowa jesień też jeszcze przyjdzie i zatęsknię za tą letnią i ciepłą. 

 Moje planowanie czasu, codzienne wyzwania i zadania do wykonania stają ostatnimi czasy przed niezłą próbą, bo liceum bywa nieprzewidywalne i do wielu rzeczy muszę się przyzwyczaić, niektóre przestroić. Często trzeba stawiać sobie konkretniejsze priorytety niż wcześniej. Bo może czasu wystarczy tylko na trzy rzeczy nie na sześć, a może tylko na jedną i reszta na dzień czy dwa będzie musiała pójść na chwilę w odstawkę, bo coś musimy zrobić na już, na teraz. 

 Ciągle szukam balansu i rozwijam umiejętności planowania, wyłuskiwania rzeczy najważniejszych w danym momencie i nie marnowania czasu. Polecam czytanie w autobusie :) 

 Nie zapominajmy o drobnych przyjemnościach, relaksie i odpuszczaniu we właściwym momencie. Dlatego teraz, ze śwież pomalowanymi paznokciami zapraszam Was do sadu. Miejsca, które znam od zawsze. Byłam tam setki razy a dopiero ostatnio spojrzałam na te drzewa oblepione jabłkami trochę inaczej i wiedziałam, że muszę tam urządzić sesję, bo jest w tym jakaś magia. 

 Na sobie mam  swetrową, ciemną sukienkę, zakolanówki, które ostatnio na powrót polubiłam i botki na obcasie, które służą mi bardzo dobrze i są mega wygodne. 

 Co do makijażu jedyną nowością jest turkusowa kredka zdobiąca moje oczy. Jest w Wibo i kosztowała na prawdę grosze, a daje super efekt. Na ustach pomadka nude z Biedronki. Bardzo spoko jak na swoją niską cenę.

 Kolejna sesja w z pozory zwyczajnym miejscu, ale jedna z moich ulubionych, bo coś jest w tych zdjęciach, co do mnie przemawia. :)

Na  ramionach szal w odcieniach szarości. Zakupiony w Pepco rok temu.

Na tym kończy się ten pierwszy jesienny wpis a ja powracam

do blogowego świata. Pozdrawiam jabłuszkowo :)

Do wszystkich chłopców, których kochałam

Chyba każdy ma czasem ochotę na przeczytanie albo obejrzenie czegoś nieco mniej ambitnego, a już na pewno prostszego. Czasem taka komedia romantyczna jest lekiem na całe zło, przynajmniej chwilowym. Ostatnio dałam się namówić reklamom na film: Do wszystkich chłopców, których kochałam". O czym w zasadzie to jest?
Lara Jean jest nieśmiałą szesnastolatką, która nie wyróżnia się z tłumu i w sumie dobrze jej z tym. Uwielbia czytać historie miłosne i sama też takie w swojej głowie układa. Jeśli zauroczy się jakimś chłopakiem pisze do niego list. Do tej pory takich wiadomości powstało pięć i dziewczyna lubi do nich wracać. Czytać, myśleć o niedoszłych adresatach. Pewnego dnia jednak listy zostają dostarczone do odbiorców i Lara Jean przestaje być tą szarą myszką, a zaczyna być rozpoznawalna na szkolnym korytarzu, a zdarzają się również przypadki, że chłopak ośmielony wyznaniem Lary Jean zaczyna również zastanawiać się nad swoimi uczuciami. Dziewczyna godzi się na udawanie związku, aby wzbudzić zazdrość w jednej z koleżanek. 

Oczywiście wszelkie plany dziewczyny nie do końca dają się zrealizować i czasem tylko gruntowne porządki w pokoju pomagają zrobić takowe również w głowie. Sprawy nie ułatwia również to, że starsza siostra Lary Jean (grana przez Janel Parrish znaną z PLL) wyjeżdża na studia i nie może służyć siostrze wsparciem na miejscu. 

Czy film mi się podobał? W gruncie rzeczy tak. Może trochę za słodki, może za romantyczny, ze zbyt pięknym niekonkretnym zakończeniem (jak w prawie każdej komedii romantycznej) i wszechświatem, który mimo wszystko pomaga głównym bohaterom. Ale mimo wszystko fabuła jest naprawdę fajna, ciekawa. Przede wszystkim oryginalna. Bardzo przyjemnie się ogląda i jest to super opcja na długi wieczór i poprawę humoru. Tego typu filmy żądzą się swoimi prawami i chcąc nie chcąc każdy w pewnym momencie ulega którejś z tych cukierkowych historii, spośród których ta jest zdecydowanie jedną z fajniejszych. 

Jak przekuć pasję w biznes?

18 września miałam okazję uczestniczyć w wydarzeniu organizowanym przez Centrum Spotkania Kultur w Lublinie. Był to szereg wykładów, wypowiedzi, paneli. A wszystko sprowadzało się do jednego słowa: "Przedsiębiorczość". Zostało zadane również pytanie jak przekuć swoją pasję w swoją przyszłą pracę, w swój biznes. Wypowiadało się wiele wspaniałych osób. Bardzo inteligentnych i pełnych pasji, ale jednocześnie bardzo miłych i społecznych.

• Tak więc przede wszystkim zacznijmy od tematu pasji. Jedna z podstawowych rzeczy napędzających nas do działania. Coś co kochamy robić i bez czego bylibyśmy niepełni. Pomyśl teraz. Czy masz coś takiego? Jeśli teraz zaczynają się wymówki, że nie masz czasu na takie rzeczy, to niestety, ale mylisz się. Kilka razy na konferencji padło pytanie: Co robicie po szkole? Posypały się odpowiedzi, że lekcje, prace domowe i tak dalej. Też tak uważasz? Że to zajmuje cały Twój czas wolny? To teraz zastanów się ile czasu w ciągu dnia scrollujesz Instagrama albo Facebook'a, oglądasz seriale, filmiki na YouTube'ie, oglądasz Telewizję. Odpoczynek jest bardzo ważny i takie odmóżdżenie również, ale trzeba znaleźć balans. Dla mnie osoba bez pasji, której czas przecieka przez palce ma ciężej w życiu. Jeśli nie teraz to za kilka lat. Nie ma o czym pogadać, podzielić się opinią czy spostrzeżeniami. Też totalnie nie wie co chce robić w życiu, albo chociaż jakie przymioty ma ta praca mieć. Lecą teksty, że jak każdy humanista wyląduje w Mac'u na kasie ewentualnie w Biedronce. I wiecie co? Jeśli to naprawdę plan na życie to tak będzie. Będzie nienawidzić swojej pracy, tych co najmniej ośmiu godzin dziennie. No serio, lipa.
  Dlatego zacznij szukać fajnych zajęć, próbować nowych rzeczy, zbierać różne doświadczenia. Na początek wystarczą małe rzeczy, ale każdy krok do przodu to krok. Pamiętajmy, że kto stoi w miejscu ten tak de facto się cofa. Możesz mieć wszystko, nie w tym samym czasie, ale wszystko.
  Kiedy znajdziesz już swoją pasję, jedną czy więcej, bo uwierz masz na to czas i umiejętności doskonal się w tym. Dąż do najwyższego poziomu w swoich działaniach.

• Pasja jest, jest zaangażowanie. Wtedy zaczynają rodzić się pomysły. Lepsze, gorsze, ale pojawiają się. I to jest genialne. Im bardziej w coś wchodzisz, realizujesz kolejne projekty tym tych pomysłów jest więcej. Więc masz pomysł, dalej ważna jest twoja determinacja i ciężka praca. Odwaga do działania, do pewnego ryzyka, które czasem może się i nie opłaci, ale kto nie ryzykuje ten nie pije szampana i coś w tym jest. Tak naprawdę nic nam się nie należy, nawet jeśli na wiele zasługujemy. Dlatego musimy włożyć w każdą rzecz nasz wysiłek, czas i pracę. Samo się nic nie zrobi. Tylko różnica między taką pracą a wyżej wymienioną na kasie jest wielka różnica. Kiedy robimy coś z pasją, to chcemy to robić mimo zmęczenia. Chcemy, nie musimy. Chcemy dokończyć to co zaczęliśmy i daje nam to satysfakcję, radość i spełnienie.

• Tu przydaje się nasza przedsiębiorczość. Co to jest? Tak w skrócie, chodzi o umiejętność skupienia się, zgłębianiu tematów na różne sposoby, zarządzanie zasobami jak pieniądze czy czas, odwagę, poznawanie innych ludzi, korzystanie z ich wiedzy i doświadczeń oraz wykorzystywanie szans które daje nam życie. Może nie takiej definicji się spodziewaliście, ale to jest to co może pomóc przy dążeniu do rozpoczęcia własnej działalności. Opartej na pasji, doświadczeniach i umiejętnościach. Gdy trochę zmienimy swoje nastawienie, sposób myślenia mogą zacząć się dziać rzeczy, które wcześniej wydawały się nieosiągalne. 

Tak więc dążmy do celów, bądźmy otwarci na zmiany, dajmy coś od siebie, wykażmy się determinacją i konsekwencją. Bądźmy aktywni i angażujmy się w różne projekty. Nie czekajmy na skończenie szkoły, studiów, nowy rok, kolejny miesiąc. Działajmy więcej niż oczekują od nas inni ludzie, nie jednak zapominając o chwilach dla siebie. Samodoskonalmy się, pamiętając że nikt doskonały nie jest i nigdy nie będzie, ale również że:

Mistrz więcej razy przegrał, niż amator próbował.

Odwagi Kochani :) 

Na tle zachodzącego słońca.

Kiedy za oknem plucha, ciemno i nieprzyjemnie, wracam myślami do tych pięknych letnich dni. Mając oczywiście mocą wiarę w to, że pogoda jeszcze się wykaże w tym roku nie raz i nie dwa, bo jesień kiedy jest sucha i słoneczna daje tysiąc razy więcej możliwości, niż podczas wiecznej ulewy i pochmurności. Jednakże lato minęło nie wiadomo kiedy a mi zostaje na ten jesienny czas jedna z sesji zdjęciowych. Tym razem było to wykorzystanie ostatnich dni, kiedy zboże stało jeszcze nieskoszone na polach i tworzyło super klimat na fotkach. Do tego dołożyłam zachód słońca, tradycyjnie niesamowity i wyszły dwa rodzaje ujęć, ten sam czas, ta sama stylizacja, ale efekt całkiem inny.

Jeansowe szorty i jasny crop top z frędzelkami w którym zakochałam się od pierwszego wejrzenia to główne składniki tej stylizacji.

Tak się to mniej więcej prezentowało. Może i coś codziennego, ale czasem barwy zachwycają bardziej niż zazwyczaj.

Co do outfitu. w oczy rzucają się również kolczyki w kształcie dużych granatowych piórek.

Jakoś tak się dzieje, że im pospolitsze czasem mogłoby się wydawać brzydsze miejsce tym zdjęcia wychodzą lepiej, ciekawiej.

Przykładem może być ta droga. Zwyczajna, polna, otoczona łanami zboża, a to co można z jej pomocą stworzyć zachwyca mnie za każdym razem.

Stylówka również ktoś powie, że nic nadzwyczajnego. Bo w sumie tak jest, ale moim zdaniem wszystkie pomysły na stylizacje powinny pokazywać to jak na prawdę możemy wyjść na ulicę. Jasne, czasem super jest zrobić coś mega artystycznego i stworzyć fajne fotografie, ale tak poza tym warto pokazywać prawdziwe życie i to, że można każdego dnia umilić sobie czas, znaleźć coś dobrego w każdej chwili.

Do następnej części sesji przystępowałyśmy już na takim tle. Ten pomarańcz przywodzi mi na myśl afrykańską pustynię, aż żyraf mi tu brakuje. Też tak macie?

Modelka plus zachód słońca, okazało się to ciężkim wyzwaniem, jednak walczyłyśmy i wyszło coś całkiem fajnego.

Bardzo lubię te zdjęcia, bo były robione bardzo szybko, aby zdążyć przez zajściem słońca za horyzont, a poza tym mają w sobie coś żywego, naturalnego i spontanicznego.

Wszystkie dzisiejsze zdjęcia obrabiane były w nowym programie graficznym, więc jeszcze nie jest do końca tak jak bym chciała, ale powoli a do celu :) We wszystkim :)

Czarna pasta do zębów bez fluoru

Krótka recenzja pasty do zębów. Produkt całkowicie zwyczajny, codziennego użytku. Co więc jest innego w tej właśnie paście? Po pierwsze kolor, moja ulubiona z firmy Ecodenta jest właśnie czarna, a to za sprawą węgla aktywnego. Na początku trochę dziwne, ale idzie się z łatwością przyzwyczaić. Są jeszcze z tej firmy pasty biała i cynamonowa. Ta druga całkiem fajna, choć i tak dla mnie czarna wygrywa. Tak czy owak jedno je łączy, to że nie mają w swoim składzie fluoru, w ogóle tylko naturalne składniki. Fluor ostatnio budzi sporo kontrowersji, ale czy jesteście zwolennikami czy też nie, jedno jest ważne: Pasta myje tak samo dobrze, jak każda inna z fluorem, a dla mnie nawet lepiej. Po umyciu nią zębów, można wyczuć że są tak serio czyste. Jest również delikatniejsza dla dziąseł i ma działanie wybielające, co można stosunkowo szybko zaobserwować.

Zazwyczaj zamawiam ich od razu kilka, podczas kosmetyczno-pielęgnacyjnych zakupów przez internet. Nawet sobie nie wyobrażacie jak sklepy stacjonarne mogą zdzierać z nas na przykładzie tego produktu. Bo fajne, bo nowość, bo 'vegan'. Dlatego warto porównywać ceny i nie przepłacać, tak w tym jak i w każdym innym przypadku. Reasumując, zdecydowanie polecam produkt, jest już ze mną od lat i świetnie się sprawdza. Jeśli jeszcze nie znaliście, to zachęcam do wypróbowania :)

Zdjęcia wśród maków

Motyw maków przewinął się już w tym roku w TYM poście. Jednak od tamtego czasu powstała jeszcze jedna sesja z tymi uroczymi kwiatami w tle. Był koniec czerwca kiedy zdjęcia te zostały zrobione. Tym razem bez chabrów. Jedynie maki w rzepaku. Tak, takie to proste. Niby nic wielkiego i nadzwyczajnego, ale ostatnimi czasy jestem coraz bliżej stwierdzenia, że piękno, również to na zdjęciach kryje się w takich zwyczajnych miejscach, roślinach, szczegółach.

To miejsce wypatrzyłam, kiedy szłam na przystanek, więc żadna magiczna historia. Pole blisko mojego domu. Takie sytuacje uczą mnie, że nie zawsze trzeba odległych miejsc czy w przypadku fotografii makro najdroższych rekwizytów, żeby powstało coś super. Wystarczy odpowiednie spojrzenie i kreatywność, otworzenie się na możliwości jakie daje nam to co jest w naszym otoczeniu.

Świetne dla mnie jest to, że można jeszcze znaleźć miejsca wcale nie tak daleko od miasta, gdzie na horyzoncie jest tylko zieleń, natura. Bez budynków, słupów i znaków drogowych.

Na sobie mam bluzkę z frędzelkami i jasne jeansy ozdobione ćwiekami na kieszonkach.

Do tego pistacjowa ramoneska, która służyła mi wytrwale przez ostatnich kilka lat.

Powoli wyciągam z czeluści zasobów fotograficznych takie oto zdjęcia.
Mimo drugiej połowy września pogoda nas rozpieszcza. Oby jak najdłużej.
Więc z tymi jesiennymi albo nawet zimowymi trochę poczekam, aż aura będzie pasować :)
Ktoś kiedyś powiedział, że pomysły biorą się z pasji, a że ostatnio tych u mnie coraz więcej, to chyba wszystko idzie w dobrym kierunku. :)